İyi Geceler

Moralim bozuk. Öylesine berbat yaşıyorum ki yaşadığım her üzüntü için bana bir mutlulukla ödeme yapılacak zannediyorum. Gerçekten şu gelir-gider tablolarından çakma hayat planlarından nefret ediyorum. Keyfimi kaçırmaktan başka bir işe yaramıyorlar.

Hiçbir şey hatırlamadan geçirdiğim günleri o kadar özlüyorum ki. O günler artık benim için soğuğa rağmen sıcacık olan, koyu pastel ağırlıklı dekorasyonu ve müşterisine mali kaygılar gütmeden yaklaşan esrarengiz Kadıköy mekanları gibi. Saçma hikayelerini anlatırken bir yandan da çaya istemediğin halde sahibinin karanfil koymayı akıl ettiği dakikalar gibi. Özlediğin birini beklerken vakit geçirmek için girdiğin bir mekan bazen o kadar güzel olur ki oradan kalkmak istemezsin. Dışarı çıkıp anlamsızca orada duran avize ve mobilya dükkanları arasından sahiplerinin bön bakışları altında huzursuzca yürümek hiç arzu etmediğin bir şey olur. Ama yine de özlediğinin hatrına yaparsın bunu. Sonra o mekana döndüğünde sahibi sana ilk seferki gibi sıcak yaklaşmaz ve bir anda kendini berbat hissedersin.

Beni üzen her şeyin intikamını almak istiyorum. Bunu asla yapamayacağımı bildiğim için kimseye bir şey söylemeden saçma sapan bir yerde yeni bir hayata başlamayı düşünüyorum. İnsanı merak edildiğini düşünmek kadar kadar hiçbir şey mutlu etmiyor. Sanırım yine okula gitmeyi bırakacağım. Kumarda kaybetmenin hırsıyla çocuklarını döven Türk filmi babası gibi ben de hayattaki tüm olumsuzlukların hıncını okuldan çıkartıyorum. Ne acıdır ki "hayat" adını verdiğim sosyal normlar bulutunun içinde sadece okul denen şey var. Facebook'u bu kadar sevmemin nedeni sanırım bana okul dışında bir "hayat" kapısı açmış olmasından kaynaklanıyordu. Artık bu da yok. Çünkü Facebook artık sadece hatırlamama yol açıyor. Her normal gibi ben de kötü şeyleri hatırlarım.

Hiçbir şey hatırlamadığın günler. Nedensizce gözlerini kapattığında tedirgin olmadığın sevgililer gibi.